Yere Yığılanlar Yere Çakılanlar

Necmi Zeka’nın şiiri, bir labirentin içinde gezinen keskin bakışlar gibi: her dizede bir olayın gölgesi düşer, her sözcük bir yanıtın soğukluğunu taşır. Karanlık bir sinema perdesinden fırlamışçasına, geriye dönüşlerle örülü, gölgelerin uzadığı, dumanların arasından süzülen bir dünya kurar. Merkezinde, kolay kolay ikna olmayan, çevresine yabancılaşmış bir karakter vardır; etrafında ise varoluşun acımasızlığı, kötülüğün gizli köşeleri ve öldürücü bir öfke dolaşır. Daha önce derlemelerde yer alan bu şiirler, ilk kez tek başına okurla buluşuyor: birikmiş hınzırlıkların, sessiz çığlıkların ve yere düşenlerin hikâyesi. Zekâ’nın kendine özgü dili, şiirimizin alışılmış sınırlarını zorlayarak, okuru karanlıkta bırakmaz; aksine, o karanlığın içinde yol gösterir.