Yenik Düşme Zamana

Gün ışığı, solgun bir sabahın nemli serinliğinde yaprakların damarlarını altın sarısına boyarken, gökyüzü gri bulutlarla ağırlaşıyor. Güneş, paslanmış bir atın ürkek adımları gibi doğuyor artık. Halis Karabenli’nin satırlarında zaman, hem düşman hem de sığınak oluyor; geçip giden anların peşinde, dingin bir hüzünle akıyor. Sözcükler, tıpkı sonbahar yaprakları gibi hafif ama derin, okuru sessiz bir yolculuğa çıkarıyor. Sevgili, uyanıp yanında olsun istiyor anlatıcı; çünkü güzellik, zamanın acımasız akışında bile bir yerde duruyor. Yazarın duru ve akıcı üslubu, yürekte iz bırakacak kadar samimi.