Yeniden Yola Düşmek

Hayat, durmaksızın akan bir su misali; kimi zaman coşkun bir ırmak, kimi zaman sessiz bir dere olarak karşımıza çıkar. Yollar da öyle, yolcular da... Hangi kıyısında yürüyeceğimiz, hangi virajında durup soluklanacağımız tamamen bize kalmış. Issız bir dağın doruğunda, yalnız başına hayaller kurmak gibisi var mı? Ya da kıvrıla kıvrıla akan bir derenin kenarında, içini dökecek bir dost gibi fısıldayan sulara kulak vermek... Dağ başında, kendi sesinden başka hiçbir şeyin duyulmadığı o anlarda, yüreğin derinliklerinden kopup gelen türküleri bağıra bağıra söyleyebilirsin. Olmazsa, suyun kenarına oturup, insanın içini acıtan o hüzünlü şarkıları dinlersin. Merhamet duygusu olan biri için bu ağıtlar ağır gelir elbette. O zaman yapacak tek şey kalır: Su gibi akıp gitmek, hesap yapmadan, sorgulamadan... Yolculuklarda asla yalnız sayılmazsın. Öfkeni, sevgini, hasretini ve şefkatini hep yanında taşırsın. Her adımda, bu duygularla birlikte yürürsün.