Yelkovan Kuşları

Doğduğun şehri  Mantar tabancası ile basan O çocuk bendim  Rüzgâr  Entarini havalandırdığında  Utanan da ben Bir oyundu aslında Karıncaların yuvalarını dağıtmak  Günahını almadım Demek acısı olmayanın  Eli de ovulmazmış Peşimde uzun zamandır Boğan otu toplayan cüceler var Elleri küflü zehir Sen tanrısın  Ben karınca yuvası dağıtan Yiğitlikte eşit miyiz İşte o zaman bu zaman ‘‘o’’nu bırak beni al