Yeldeğirmeni Öyküleri

İstanbul’un o eski, tozlu ama bir o kadar da sıcak sokaklarında kaybolan bir zaman var. Rüzgâr Ceyda Alpak, *Yeldeğirmeni Öyküleri*nde bu zamanı, çocukluğunun izini sürerek geri getiriyor. Ninelerin şeker kutularından çıkan renkli şekerler gibi tatlı, unutulmaz ve biraz da hüzünlü bir İstanbul bu. Her taşında bir hikâye saklı sokaklar, birbirine karışan sesler, kokular ve insanlar… Agop’un dükkânı, Terzi Salamon’un terzihanesi, Bekçi Selo’nun gece nöbetleri, Ester Teyze’nin sıcacık sofrası. Uzunhafız, Ortaç, Yeşilay Sokak’ta koşan çocuklar: Yosef, Javid, Haupt, Ali, Sedef… Hepsi bir arada, her biri ayrı bir dünyanın parçası. Yazar, Yeldeğirmeni’nin yokuşlarını, sinagoglarını, apartmanlarını ve o apartmanların sakinlerini anlatırken, aslında bir dönemin İstanbul’unu canlandırıyor. O günlerin samimiyeti, komşulukları, sokak oyunları ve paylaşılan yoksulluğu… Her şey daha yavaş, daha içten, daha gerçekti.