Yazların Isırdığı Sarı

Gecenin karanlığında filizlenen sözcükler, bedenini bir tarlaya çeviriyor. Yaz, şairin avuçlarında eriyen bir meyve gibi; mevsimleri gökyüzünden koparıp, acı bir gülüşle sokaklara serpiliyor. Çaresizlik, toplanıp biriktirilen bir hazine misali, inatla yer ediyor yüreğe. Her şafak, ekilen kelimelerin gölgesinde büyüyor; toprak misali yarılan bedenden, kök salmış duygular fışkırıyor. Sözcükler, karanlık yolları kesiyor, bir bıçak gibi saplanıyor zihne. Bu dizelerde, mevsimlerin ısırdığı sarı bir yalnızlık var; yazın kavurduğu ruhun, kendi içine kazdığı derin izler.