Yazgül

Dokuz yaşındaki Yazgül, sessizliğin içinde kaybolan bir çocuğun hikâyesini anlatıyor. Adı "yaşayan" anlamına gelse de, o hayatın kıyısında duruyor; ne akabiliyor ne de taşabiliyor. İçindeki duygular, önüne çekilen setlerle hapsolmuş bir su gibi birikiyor, ağırlaşıyor, taşacak yer bulamıyor. Sesi uzaklara ulaşmıyor, rüzgârda dağılmıyor; sadece kendi içine doğru akıyor. Yazgül, durgun bir göl gibi, etrafındaki dünyayı yansıtsa da ona karışamıyor. 1990’da kaybettiğimiz bu küçük kız, yaşamın cilvesini en acı şekilde taşıyor: var olmak ama yaşayamamak. Onun öyküsü, sessizliğin en gürültülü çığlığına dönüşüyor.