Yaşadıkça

Rıfat Ilgaz’ın *Yaşadıkça*’sı, bir çocuğun omuzlarına yüklenen ağır yükü anlatıyor. Henüz değneği tutmayı öğrenir öğrenmez çobanlığa başlayan bu küçük adam, sırtında taşıdığı bazlamayla günlerini dağlarda geçirir. On altı yıl boyunca güneşin altında koyun güder, kavalsız bir ömür sürer. İnsanları ağadan ibaret sanır, adını sorsanız belki bilmez. Hayvanlar arasında yalnız Karabaş’ı tanır. Zaman geçer, bıyıkları terler, künyesi okunur ve bir gün, sessiz sedasız, davulsuz zurnasız çekip gider. Ilgaz, yalın ama derin bir dille, emeğin, yalnızlığın ve kayıtsızlığın izlerini sürüyor.