Yaratıcı Yazarlık Kursu

Annesinin ani kaybı, Hakan İşcen’in hayatında bir dönüm noktası oldu. Acının boşluğunda, yıllardır ertelediği adımı atmaya karar verdi: Yazarlık kursuna yazıldı. Bu karar, sadece bir hobi arayışı değildi; içindeki sesi susturamadığı, kelimelere dökmek zorunda kaldığı bir itiraftı. Çünkü yazmak, onun için bir ayna kırıp parçalarını yeniden birleştirmek gibiydi. Her satır, çevresindeki hayatlardan süzülen anların, duyguların, unutulmuş anıların bir araya gelişiydi. Kendi yüzündeki çatlakları gizlemeden, ama gerektiği kadar örtbas ederek. Okuyan, bu metinde kendinden bir şeyler bulur; geçmişin izlerini, fark etmediği yanlarını, geleceğe dair umutları ya da korkuları. Belki de asıl hikâye, yazarın değil, eline geçen satırların peşinden sürüklenenin hikâyesidir. Kaybolmak, bazen kendini bulmanın ilk adımı değil midir? Issız bir kumsalda izlerini kaybeden biri gibi, kelimeler arasında yolunu şaşırmak... Ama.