Yamalı Koza

Salih, hayatı boyunca örmeye çalıştığı duvarların arasında sıkışmış kalmıştı. Geçmişin gölgesi peşini bırakmıyor, gelecek ise ona tuzak kuruyordu sanki. Acı çekmekten mi, yoksa başkalarına acı çektirmekten mi daha körleşmişti, artık ayırt edemiyordu. Bir zamanlar suskun kaldığı yüzler, şimdi onun karşısında sessiz durabilecek miydi? Ya da bu sessizliğin bedelini nasıl ödeyecekti? Güvenini kaybettiği yollarda yürürken, parmaklıkların ardındaki bakışlar onu kurtarabilecek miydi? Mesleği ile evi arasında ördüğü o incecik kozadan sıyrılmaya çalışırken, kendi hayatını mı tüketiyordu acaba? "Birlikte güldük, eğlendik, yaşadık" derken, şimdi yalnızlığıyla mı baş başa kalacaktı? Tüm bu soruların yanıtını, bir eylül gecesinde bulacaktı Salih. O gece, bulduğu cevaplar, kendi gerçeğiyle yüzleşmesini sağlayacak, onu kozasının içinden ateşli bir haykırışla dışarı çıkaracaktı. Bu kez yanan da yakan da değişmişti..