Yalnızlık Tefsiri

Yalnızlık, sessizliğin içinde bir lambanın titreşen ışığı gibi durur; ne söndürülebilir ne de tam kavranabilir. Yusuf Çifci’nin satırlarında yalnızlık, insanın içine çöken bir ağırlık, dudaklardan dökülemeyen bir çığlık olarak belirir. Kalbin en derininde açılan bir yara gibidir; acı verse de farkında olmadan ona tutunuruz. Ayrılık, yarım kalan sözler, boşlukta yankılanan sesler... Hepsi yalnızlığın gölgesinde şekillenir. Çifci, bu duyguyu öyle bir dille anlatır ki, yalnızlık artık sadece bir his olmaktan çıkar; adeta bir varoluş biçimine dönüşür. Kendi kendine konuşan, kendi kendine hayıflanan, kendi kendine umut bağlayan bir ruhun hikâyesidir bu. Isırılmış bir kalp, dudaklarda eriyen kelimeler, havada asılı kalan dualar... Her satır, yalnızlığın nasıl da içimize işlediğini, onu nasıl taşıdığımızı gösterir. Kısacık sayfalarda, derin bir yalnızlık tefsiri saklıdır.