Yalnızlığın Özel Tarihi

Hüsrev, yatağında kıpırtısız yatarken Rosemary’nin her hareketini acıyla izliyordu. Bu evden, bu odadan, belki de hayatından ayrılmak üzere olduğunu düşündükçe içi parçalanıyordu. Ansızın gelen bu aşk, şimdi onu yakıcı bir hüzne boğmuştu. Kadının gitmesine izin vermek istemiyor, gerekirse ayaklarına kapanıp yalvarmayı bile göze alıyordu. İlk kez birine bu kadar bağlanmıştı; Rosemary’siz bir gelecek, bomboş bir ufuk gibi görünüyordu gözüne. Onsuz kalınca geriye ne kalacaktı ki? O boşluğu dolduracak gücü kendinde bulamıyordu. Rosemary’nin bir şeyler söylemesini, onun da aynı acıyı taşıdığını hissettirmesini bekliyordu. Belki biraz önceki gibi gözyaşlarına boğulmasını, bu ayrılığın ikisini de yaraladığını itiraf etmesini umuyordu. Ama kadın, saçlarını taramaya başladığında, her bir fırça darbesi Hüsrev’in yüreğine batıyordu. O topuzu daha önce hiç görmemişti; Rosemary’nin bu yabancı, soğuk hareketleri,.