Yalnizligin özel tarihi

Hüsrev, yatağında kıpırdamadan izliyordu Rosemary’yi. Kadının bu evden, bu hayattan, kendisinden uzaklaşacak olması yüreğini dağlıyordu. Ansızın alevlenen bu aşk, şimdi keskin bir sancıya dönüşmüştü. Onu kaybetmek, her şeyi kaybetmek demekti. Rosemary giderse geriye yalnızca derin bir sessizlik kalacaktı; bu boşluğu taşıyacak gücü yoktu. Kadının bir şeyler söylemesini, belki de az önceki gibi gözyaşlarına boğulmasını umuyordu. Oysa Rosemary, saçlarını düzelterek ensesinde toplarken, her hareketi Hüsrev’e yabancı geliyordu. Daha önce hiç görmediği bu küçük ayrıntılar bile içini acıtıyordu. Saçlarını taraması, sanki aralarındaki o yakınlığı, sıcaklığı, tutkuyu bir anda yok ediyordu. Onun her davranışı, her jesti, artık kendisine ait olmayan bir dünyanın parçası gibiydi.