Yalnız Ölüm Temizlikçisi

Ölüm, yalnızca bir son değil; bazen bir ayna, bazen de içine çekilen bir nefes gibi gelir ona. Her can verişte, geride bıraktığı izleri toplamakla yükümlü hisseder kendini. Sanki her göçen ruh, ona ait bir parçayı da beraberinde götürür; o da bu yitişin ağırlığını taşır omuzlarında. Toprak gibi, ölümün tohumlarıyla doludur zaten varlığı. İlk soluğunu alırken bile içinde filizlenmiştir bu gerçek. Aralarında bazen kendini de öldürür, bazen de ölümü kucaklar. Sonra tütsüler yakar, dualar fısıldar; ruhunu, kalbini, geçmişin kalıntılarından arındırmaya çalışır. Ölüm, onun için ne uzak bir gelecek ne de yabancı bir düş. En samimi sırdaşı, en yalnız yol arkadaşıdır. Kendine ait olan tek şey belki de odur: yalnız ölüm.