Yağmur’un Gözyaşları - Kalubela

Yaşamın ağır yükünü sırtlanıp yürürken fark ettim: en yakın sandıklarım aslında en uzakta, uzaklar ise birdenbire yanı başımda beliriveriyor. Kendi içimdeki savaşları verirken öğrendim ki, insanın ilk sığınağı kendi benliği olmalı. Geride kalanlar mı? Bitmek bilmeyen yorgunluklar, bağışlanmayan incinmeler, "keşke hiç karşılaşmasaydım" diye geçmişin karanlık köşelerine ittiğim yüzler... Şimdi geriye dönüp baktığımda, kimseye muhtaç olmadan dimdik ayakta durmanın verdiği huzuru tadıyorum. İnsanları gerçekten tanımak için onları zamana bırakmak gerektiğini, ancak yıllar sonra anlayabildim. Evet, tavırlarım sert, sözlerim acımasız bulunabilir. Ama kimse bu hale nasıl geldiğimi, hangi yollardan geçtiğimi sorgulamıyor. Herkes yalnızca son sahneyi görüyor. Hayat da zaten böyle değil mi? Düşler bir tarafta, gerçekler başka bir tarafta... Bu duruma belki olgunluk, belki yalnızlık, belki de yaşanmışlık diyorlar..