Yağmurlu Bakış

Ali Duman’ın *Yağmurlu Bakış*’ında, Hüseyin Atlansoy’un erken dönem şiirleri, sessiz sinemanın unutulmaz ismi Chaplin’in filmlerindeki gibi, karanlıkta sahnelenen bir sözsüz oyun olarak karşımıza çıkar. Bu benzetme tesadüf değil; çünkü Atlansoy’un şiir anlayışı, Cahit Zarifoğlu’nun izinden gider. Zarifoğlu’nun dizeleri, Türk şiirinde adeta bir işaret dili gibidir – kelimelerden çok, anlamın gizli jestlerine, imgelerin sessiz konuşmasına dayanır. Kendisi de bir keresinde şiirdeki "el kol hareketleri"nden söz eden Zarifoğlu, farklı kaynaklardan beslenen bu dilsel dansı ustalıkla kullanır. Atlansoy ise ilk şiirlerinde ironiyi bir maske gibi kuşanarak, modern Türk şiirinin Chaplin’i olmayı başarır. Duman, bu ince bağları ve şiirin ardındaki gizli jestleri, titiz bir okuma eşliğinde gözler önüne seriyor.