Yabani Manolyalar

Zamanın daraldığını hissettiğimiz o son anlar gelir aklımıza bazen; her şeyin netleştiği, yalanların döküldüğü, yüreğin sesinin kulakları sağır ettiği o beş dakika. Hayatı sanki son nefesini verir gibi yaşasak, bastırdığımız hangi özlemler, hangi tutkular, hangi pişmanlıklar gün yüzüne çıkardı? Gerçekten istediklerimiz, sevdiklerimiz, kaçırdıklarımız bir anda beliriverir mi gözümüzün önünde? O anlarda kendimize yalan söyleyemeyiz belki, ama hayat böyle yaşanmaz ki. Yaşansa nasıl olurdu peki? Ya o son beş dakikayı sonsuz kılmanın bir yolu varsa? Ahmet Altan, *Yabani Manolyalar*’da bu sorunun peşine düşüyor; duyguların gizlendiği yerlerden çıkıp, zamanı daralttığımızda nasıl da isyana dönüştüğünü anlatıyor. Hayatın kıymetini bilmek için illa sona gelmek mi gerekir? Belki de cevap, o son beş dakikayı her an yaşamakta gizlidir.