Vuslat Yağmurları

Yağmurlar, iki ayrı dünyanın kavuşma vaktinin habercisi gibi durmadan yağıyordu. Belki bu dünyada bir araya gelemediler, ama yüreklerdeki özlem, zamanın ve mekanın ötesinde bir bağ kurmuştu. Her damla, sanki günahları yıkayan bir arınma, her rüzgar ise o kutsal davete eşlik eden bir nefesti. Bu dünyanın aldatıcı cilası, geride kalmıştı artık; geriye sadece Hakk’ın dokunduğu bir aşkın izleri kalmıştı. Kavuşmak, göçün ta kendisi değil miydi zaten? Yağmurun altında eriyen her şey, vuslatın sessiz şarkısını fısıldıyordu.