Virdizeban

Dilsizliğin yükü bin yıllara yayılmış, dudaklar sanki mühürlenmiş gibi. Taş putların bilekleri keskin çelikle yarılmış, damarlardan süzülen kan değil, yüzyılların isli tozu akmış. Unutulmuş rüzgârlar fısıldar: Bizi öldüren, suskunluğumuzmuş. Bir ses yükselir ansızın: Korkma! Başını kaldır, haykır içinden kopanı. Sen bağırırsan karanlık dağılır, zaman bir anlığına duraksar. Atlas’ın omzundaki dünya sarsılır, yerinden oynar. İnsan, sahte dünyanın yamalı bir dekorundan ibaret değil mi zaten? İçindeki o sesi duy, öteki seni çağırıyor. Haykır ki, zincirler kırılsın.