Veda Makamı

Gece, genç adamın sessizliğinde derinleşiyordu. Dört duvar arasında sıkışmış bedeniyle, ruhu ise uçsuz bucaksız bir özgürlüğe kanat açıyordu. İkisi de konuşmuyordu; gece suskun, o da öyle. İki yalnız, birbirine yabancı ama aynı kaderin gölgesinde buluşmuştu. Aşağıda, uykusuna dalmış gibi görünen şehir, ışıklarıyla usulca titreşiyordu. Sanki unutulmuş bir köşeden, geçip giden hayatı hatırlatırcasına, genç adama göz kırpıyordu. Her yanıp sönen ışık, bir anı, bir hikâye, belki de hiç yaşanmamış bir veda gibiydi.