Veda Ederken

Güneşin yakıcı sıcağında, ter ve tozla yoğrulmuş bir kışlada başlar her şey. Genç bir hemşire, gurbetin acımasız yüzüyle ilk kez karşılaşırken, bir askerin gözlerinde kaybolur. Mektuplar, sessiz çığlıklar, komutanın acımasız tokadı, darağacının gölgesi... Hepsi birer parça, bir aşkın değil, yaşamın ta kendisinin izleri. Sevmek mi, yanmak mı, yoksa sadece var olmak mı? Her nefes alışta, her bakışta, her vedada bu sorular yankılanır. Bu roman, sadece bir dönemin hikâyesi değil; geçmişin izlerini bugüne taşıyan, vanilya kokulu rüzgârlarla sarılı bir anlatı. Üzüm gözlülerin, unutulmuşların, acıyla yoğrulmuşların öyküsü. Sayfalarını çevirdikçe tozlar havalanacak, geçmişin kokusu burnunuza dolacak. Her okuyuşta yeni bir anlam, yeni bir acı, yeni bir umut bulacaksınız. Çünkü yaşam, bazen bir mektupta, bazen bir tokatta, bazen de sessiz bir vedada gizlidir.