Veda Coşkusu

Rıdvan Yıldız’ın dizelerinde çocukluk, acının gölgesinde yeniden doğar. Kaybolan sesler, cevapsız kalan soruların ağırlığı altında ezilir; taze mezarlar misali içimizde gömülü kalır. Başıboş sözler, okyanusun derinliklerinden sürüklenir gibi gelir, suskunluğa teslim olur. Melankoli, dağların gizemli yamaçlarında saklanırken, kırdaki yuvalar biçimsizleşir, dereler yılan gibi kıvrılır. Söğüt ağaçlarının altında kuşlar bile tanınmaz olur; seni düşündükçe her şey bulanıklaşır. Şiir, kaybolan anların izini sürerken, hafızanın labirentlerinde dolaşır. Yitik zamanın izleri, satır aralarında soluklanır.