Veda Caddesi (Ciltli) & Cevf

Gece, Aymira ve Kamer için hiç aydınlanmadı; karanlık, onları sarmalayan bir kader gibiydi. Geçmişin yükü omuzlarında, evlerinden uzaklaştılar, sokaklara savruldular. Sandıklar açıldı, anılar döküldü; her biri, payına düşen acıyı yüreğinde taşıdı. Gözyaşları, yanaklardan bileklere süzülüp imza gibi kaldı çünkü bu hikâyeyi yazanlar, sevmeyi bilenlerdi. İkisi de hayattaydı ama biri mezarını beklerken, diğeri son nefesini. Biri gitti, biri kaldı; ikisi de sevdi, ikisi de sevilmeyi hak etti. Oysa bu, kazananı olmayan bir savaştı; sonunda her ikisi de kaybedecekti. Sona geldiklerini sandıklarında, aslında her şeyin başında olduklarını fark ettiler. Zaman, kum saati gibi akıp gitti, taneler birbirine karıştı. Onca badireyi aşan bu iki yürek, bunu da aşacaktı belki. "Şimdi kapını çalıp gelsem, gözlerin kapıyı gösterir diye korkuyorum. Dışarıda üşümekten değil, sensiz kalıp yalnız ölmekten." (498 karakter)