Ve Yağmur Düştü

Rowan’ı doğurduktan sonra hayatına çöken sessizlik, yalnızca bitkinlik değildi. Yatağında otururken, bedenini saran o ağırlık, göğsünü sıkıştıran görünmez bir el gibiydi. Her nefes alışta, içindeki boşluğun büyüdüğünü hissediyordu. Çocuğunun ağlamaları, uzaktan gelen bir ses gibiydi; kucağına almak istese de kollarını kaldıramıyordu. Eskiden geçici sandığı hüzünler, artık sonsuz bir karanlığa dönüşmüştü. Adet öncesi gerginlikler, stresli günler... Hiçbiri bu kadar derin, bu kadar acımasız değildi. Brooke, doğum sonrası yaşadığı bu yabancılaşmayı, içindeki fırtınayı saklamadan anlatıyor. Kendi çocuğuna bile yabancılaşan bir annenin, bu karanlıktan nasıl çıktığını, umutsuzluğun içinde umudu nasıl bulduğunu.