Uykusuz

Gri tonların hüküm sürdüğü, adı bile olmayan bir şehirde zaman durmuş gibi akar. Burası ne tam anlamıyla var, ne de yok olabilmiş bir yer; kan ve sessizlik arasında sıkışıp kalmış. Her şey yapay bir düzenin içinde savrulurken, sözcükler nefes alır, ter damlar, ama saflık unutulmuştur artık. Yıkık bir binanın gölgesinde, ayyaş bir baykuş tuhaf hikâyeler anlatır durur. Ve o adam vardır işte. Uykuyla ölüm arasında bir düelloya tutuşmuş, yeni yalnızlığına âşık olmuş biri. Birden fazla kadının hayatına dokunmuş, ama hiçbirinde aradığını bulamamış. Gerçek yaşamını puslu rüyalarında sürdürürken, mutsuzluğu onun en sadık yoldaşıdır. Peki, neyi eksiktir? Belki de tek bir şeyi: kendisi olmayı. Hatırlar mısın? Küçücükken, sevgi ve şefkatin uçup gittiğini dehşetle izlemiştin. Bağlanmıştın, sıkı sıkıya. Kimler bağlamıştı seni? Ne fark eder ki? Bir an gelmiş, debelenmeyi bırakıp durulmuştun. İpler kendiliğinden.