Uyku Sersemi

İstanbul’un göbeğinde, bir zamanlar tanıdık olan sokaklar artık yabancılaşmış bir rüyaya dönüşüyor. Vinçlerin gölgesinde ezilen eski evler, betonun soğuk nefesi altında solup giden anılar misali, sessizce kaybolup gidiyor. Genç bir editör, bu hızla değişen şehri anlamlandırmaya çalışırken kendini bir labirentin içinde buluyor; her köşe başında karşılaştığı yıkım, geçmişle bugün arasındaki bağları koparıyor. İnşaat gürültüleri, patlayan dinamit sesleri, gece yarısı uyanan kötü düşler... Hepsi bir araya gelip gerçeklik duygusunu kemirirken, o da kendi yüzünü bile tanıyamaz hale geliyor. Hakan Bıçakçı, kaybolan şehirle birlikte eriyen hafızayı, uykusuz gecelerin ağırlığını ve yok olanın ardından duyulan o boşluğu anlatıyor. *Uyku Sersemi*, bir yıkımın değil, aynı zamanda direncin de hikâyesi. Gözlerini kapadığında bile duyulan beton sesleri, zamanın acımasız akışına karşı bir isyan gibi yükseliyor.