Unutulmuş Aryalar

Gece yarısının tramvayında yalnız bir adam, parmaklarını tuşlara dokundururken kaybolan bir ezgiyi arıyor. Ellerinin izi, karanlıkta solan bir hatıra gibi perdelere düşüyor. "Bu dünya sadece bir rüya," diye fısıldıyor sessizliğin içinde yankılanan sesi. Müziğin son notası, gecenin derinliklerinde erirken, geriye sadece unutulmuş bir melodi ve kimsesizliğin soğuk yankısı kalıyor. Her akor, geçmişin gölgeleriyle dans ediyor; her suskunluk, yanıtsız sorularla dolup taşıyor.