Unutamadım

Kalbinin derinliklerine kazıdığı bir sözle başlar her şey: "Sana bıraktığım bu iz, yalnızca ikimizin bileceği kadar gizli, yalnızca senin taşıyabileceğin kadar saf olacak. Ne zaman unutsam, kaybettiğimizi hatırlatacak." *Unutamadım*, aşkın sadece yüreklerde değil, yıkılmış sokaklarda, yaralı umutların gölgesinde de var olduğu bir hikâye. Kaçmanın imkânsız olduğu, vazgeçmenin ise hiç kolay olmadığı bir yolculuk bu. Hayat, en karanlık anlarda bile kulağına fısıldar: "Güzel günler hâlâ var." Ama bu fısıltı, bombaların gürültüsü, çocukların çığlıkları ve sessizce ölüme teslim olanların solgun nefesleri arasında kaybolup gider. Sevginin masumiyetiyle, acının çıplak gerçekliği iç içe geçer; bazen bir hiçin ağırlığı, bazen de yaşamı anlamlandıran tek şey olur. Umut, tepemizde sallanan bir kılıç gibi asılı kalsa da, sonunda bir nefes alıp veriş kadar yakın durur.