Umutlu Düşler İstasyonu

Beklemek, kimi zaman bir trenin peronda durup da açılmayan kapıları gibi ağır gelir insana. Ya da belki de o tren hiç gelmeyecek, yalnızca umutlarımızın yankısıdır durakta asılı kalan. Peki, neden bekleriz? Kendimizi mi, başkalarını mı, yoksa hiç var olmayacak bir geleceği mi? Hayaller kırıldığında yürek de kırılır; bir daha toparlanmak, yeniden inanmak ne kadar zordur. Acele etmemek, zamanın akışına bırakmak... Ama ömür, duraklarda geçip giden bir yolculuksa, bu bekleyiş ne kadar anlamlı? Belki de asıl soru şu: Gelmeyecek olanı beklerken, geçip gidenleri kaçırıyor muyuz? Bu satırlarda, yalnızlığın, umudun ve zamanın izini sürüyor; kalbin derinliklerinde yankılanan sorulara kulak veriyorsun.