Umut ve Mavi

Sefkan, karla kaplı yolda avuçlarına aldığı beyaz taneleri sıkıştırırken, dudaklarında alışılmış o huzurlu gülümseme belirir. Gözlerini kısarak uzaklara bakar ve yavaşça konuşmaya başlar: "Yolun başında kaybolduğumuzu mu sanıyorsun? Biz zaten kaybolmuş değil miyiz? Tarihin tozlu sayfalarında, kendi hikâyemizin içinde bile yitip gittik. Dili unutulan, kimliği silinen, geçmişi yok sayılan bir halkız. Her adımımız, kaybettiklerimizi yeniden bulma çabasından ibaret. Kardeş kardeşe yabancılaştı, anne çocuğunu tanımaz oldu. Peki, aradığımız ne? Belki de kaybolmak, aslında yolu bulmanın ilk adımıdır." Sözleri, rüzgârda dağılır gibi sessizleşir, ama gözlerindeki anlam derinleşir. Bu yolculuk, sadece coğrafyada değil, bellekte de bir arayışın hikâyesi.