Umut

Mahmut Akıncı'nın "Umut" adlı kitabı, şiirin kucağına sığınan bir yüreğin iç hesaplaşmalarına tanıklık ediyor. Hayatın acımasız ellerinden korunmak için sığındığı kelimeler, bir süre sonra kendisine ihanet eder gibi oluyor. Her dize, sanki bir suçlama fısıldıyor kulağına; her satırda kaybettiklerini bulmak yerine, daha da derin bir yalnızlığa gömüldüğünü fark ediyor. Yazdıkça, sözcükler birer günah keçisine dönüşüyor; umutsuzluk, karamsarlık ve kimsenin sırtlanmak istemediği duygular, sayfalarına üşüşüyor. Oysa başlangıçta umudu tazelemek için başlamıştı bu yolculuğa. Ama şiir de tıpkı hayat gibi, beklentileri boşa çıkarıyor. Şimdi soruyor kendine: Kelimelerin dar dünyasında ne kadar aciz, ne kadar yitik? Ve okuyanlar, bu sorunun neresinde duruyor?