Uluslararası İlişkiler Sözlüğü

1932’den 1950’ye kadar Türkiye’nin minarelerinden yükselen ezan, alışılmışın dışında bir dille okundu. Devletin kararıyla Arapça yerine Türkçe tercih edilmiş, ibadetin sesi resmi bir dil değişimine uğramıştı. Bu süreçte camiler kapanıp farklı amaçlara hizmet ederken, müezzinler zorunlu bir görevi yerine getirmenin ağırlığını taşıdı. Ta ki 1950 seçimleri gelene kadar. Demokrat Parti’nin zaferiyle birlikte halkın iradesi Meclis’e yansıdı ve ezanın dili konusundaki kısıtlama kalktı. Artık herkes özgürce seçebilecekti; çoğunluk ise ezanın asıl halini tercih etti. Bu karar, sadece bir ibadet dilinin serbest bırakılması değil, aynı zamanda vicdan özgürlüğünün de simgesi oldu. Adnan Menderes’in liderliğindeki hükümet, yıllar sonra bile halkın hafızasında derin izler bıraktı. Bugün hâlâ ezanlar okunduğunda, onun adı anılır. Mustafa Armağan’ın çalışması, bu döneme dair sözlü tarihin kapılarını aralayarak geçmişin sesini günümüze taşıyor.