Üç Yüzlü Ejderhanın Anlamsız Hikayesi

Bazıları masum olduğumu söyler, bazıları tehlikeli. Kimine göre kanatlarım var, kimine göre yok. Kimi aldatıcı olduğumu düşünür, kimi sözlerimin ateş gibi yaktığını. Tek bir konuda anlaşırlar: Üç yüzüm var benim. Üstelik bu konuda ısrarcılar. Başımdan geçen bunca şeyden sonra, "Melek’e ne kadar da benziyor," diye fısıldar dururlar. Ama ben artık kulaklarımı tıkadım. Yüzümü ileriye çevirdim. Yapacak işlerim var, zaman daralıyor. Sertleşen kabuğumdan içeri sızamaz oldular. Büyüdükçe büyüdüm, odalara sığmaz hale geldim. Ev çatırdamaya başlayınca da kapı dışarı edildim. İncilerimi sırtladım, yıktığım dağları yurt edindim. Her hayat kendine özgüdür, ama her hayat birbirini yansıtır. Her öykü ayrı bir yoldan yürür, ama hepsi aynı yere çıkar. Her yazar kelimeleri farklı dizer, ama hepsi anlatıcının gölgesini biçimlendirir. Bu kitabı bir şeye benzetmek gerekirse, kıvrıla kıvrıla uzanan ince bir yol derdim. Güneş.