Üç Boyutlu Aşklara İhtiyacımız Var & Sarmasarışık

Kalbim, aşkı ilk kez tattığında acıyı ustaca pişiren bir şefin elindeydi sanki. Toydu, çünkü sevmeyi bilmiyordu; yenildi, çünkü kaybetmeyi öğrenememişti. Her yakınlaşma, tanıdık bir yabancıya dönüştü zamanla; her kucaklaşma, uzak bir veda gibiydi. Ayrılıklar, ömrüne serpiştirilmiş acı reçeller gibiydi: tatlı başlıyor, zehirli sonlara evriliyordu. İhanetler, vuslatların gölgesinde büyüdü; sevdiği eller, terk ettiği yürekleri sırtında taşıdı. Her yeni aşk, geçmişin küllerinden doğan bir yangındı; her yeni yarası, eskilerin izini taşıyordu. Duyguların çıraklığını yaşarken, acının ustası oluverdi birden. Ve fark etti ki, aşk dediğin şey, bazen sadece kaybetmeyi öğrenmek için yaşanır.