Tuz Günleri

Acıların diliyle yazılmış bir hesaplaşma bu; yılların susturduğu seslerin, unutturulmaya çalışılan hakikatlerin peşine düşen bir anlatı. Öğrenmek için uzanan eller kırıldı, sevgi yanlış ellere teslim edildi, bedenler ayrı düştü. Bir harf bile öğretmediler, hayatı yasakladılar; yerine fal, tütsü, yalan dolan verdiler. Oysa yenilgi bile güzeldi, çünkü acının içinde direniş vardı. Kan silinir, yazgı değişir mi? Ormanlar yanarken, yaralı hayvanlar inlerken, kalpler kırılırken soluduğumuz hava bile ölüm kokar oldu. Aşkın bedeli tuza dönüştü, gül yanlış koktuğunda yakaya takılan bir lanet gibi. Bu dizeler, kaybolanların, susturulanların ve unutulanların hikâyesini fısıldıyor; şiddetin karşısında dimdik duran bir varoluşun izini sürüyor.