Tutunma

Koşarken soluğu kesilmiş, gözleri kararmıştı neredeyse. Yıllardır özlediği Kâbe’yi bir an için gördüğünü sanmış, adımlarını hızlandırmıştı. Ama ayakları tökezlediğinde, kulaklarında yankılanan silah sesleriyle irkildi. Gözlerini ovuşturdu: Ne kutsal şehir vardı ortada, ne de beklediği huzur. Sadece beton yığınları, inşaat iskeleleri ve uzaktan gelen gürültüler. Motor uğultuları, bağrışmalar, bir şehrin boğucu çığlıkları. Sanki her şey küçülüp büzülmüştü. Adını bile doğru düzgün koyamadığı bir yerde, ne kendisi olabiliyordu ne de başkası. Mekke’nin sıcaklığı değil, İstanbul’un soğuk gerçekliğiydi bu. Ve o, yine de koşmaya devam ediyordu – hedefsiz, umutsuz, tutunacak bir dal arar gibi.