Tutsak

Zeynep, son ders zilinin çaldığı o günü hiç unutmayacaktı. Okulun kapısından içeri son kez adım atarken boğazına bir yumru oturdu; her nefes alışında, ailesine yönelik baskıların acısı ciğerlerine kadar işliyordu. Yıllardır süren bu zulüm, yüreğine saplanmış bir hançer gibiydi. Arkadaşlarının arasında sessizce dururken, gözlerinden süzülen yaşları tutmaya çalıştı ama başaramadı. Utançla başını öne eğdi, son bir kez dönüp baktığı okuluna hüzünle veda etti. Hülya Çelik’in kaleminden çıkan bu hikâye, umutsuzluğun gölgesinde büyüyen bir kızın içsel fırtınalarını anlatıyor.