Turuncu Kabus

Sabahın ilk ışıklarıyla açılan gözler, tanımadığı bir yatakta buluverdi kendini. Gün daha yeni doğarken yorgunluk kemiklerine işlemişti bile. Oysa aşkı, taptaze bir çiy damlası kadar duru ve parlaktı. Radyodan süzülen ezgi, ölmüş kuşların sesine karıştı; gözyaşları şarkıya aktı, sevgiliye değil. Eller boş, yürek dolu, kentin kirli sokaklarında yürüdü. Hayallerin kırık parçaları, sessizliğin içinde çınladı. Bir çocuk, küçücük elleriyle uzattığı kâğıt mendili sattı; acıma değil, o masum yüze ağladı. Gece çöktü. Şehrin en ürkütücü köşelerinden evine dönerken, başına bir şey gelse de kurtulsa diye umdu. Köşe başlarında bedenlerini satan kadınlar, meleklerden bile masumdu. Yine o şarkı geldi aklına; kuşlara, hep kuşlara ağladı.