Türk Tarih Felsefesi

Toplumlar, kendi değerlerine körü körüne hayranlık duyduklarında gerçeklerle yüzleşmeyi reddeder. Bu tutum, geçmişin gururunu geleceğin kapısına kilitleyerek, yenilenme umudunu söndürür. Kendini kusursuz gören bir millet, aslında içindeki şüpheyi ve zaafları görmezden gelir; kaderini bilinmezliğin eline bırakır. Oysa bir kültürün ve uygarlığın yeşermesi, öz güvenle birlikte eleştiriyi de barındırmayı gerektirir. Kendini sorgulamaktan kaçan, gelişimin kapısını kendi elleriyle kapatır. Tarih, bu dengenin önemini defalarca hatırlatır: Aşırı güven körlük doğurur, körlük ise çöküşün ilk adımıdır.