Tüneme Günleri

Bahar, bozkırın üzerine ince bir gelin edasıyla süzüldü; belindeki mor menekşelerden örülü kuşağı ve rüzgârda dalgalanan beyaz papatyalarla bezeli eteğiyle doğaya taze bir nefes oldu. Gökyüzünde kanat çırpan serçeler, sanki bir düğün alayının neşeli konukları gibi, baş döndüren bir şenlik havası yaratıyordu. Mehreş, bu coşkunun ortasında atının üzerinde durup maviliklere doğru gülümsedi. Etrafında kelebekler, Bozkır’ın yelesine konan rengârenk mücevherler misali dans ediyordu. Birkaç çekirge, bu kalabalığa katılmaktan ürküp sessizce toprağa süzüldü. Gelincikler başlarını eğerek selam verirken, tavşanlar merakla kulaklarını dikti. Kaplumbağalar ağır ağır kabuklarına çekildi, keklikler ise suskunluğa büründü. Tilkiler, sevimli bakışlarıyla ortama neşe kattı; fareler ise olup biteni kaçırmamak için minik sıçrayışlarla gözlerini yukarı dikti. Mor çiçekli deve dikenleri bile, bu görkemli karşılamaya başlarını.