Tufan

Tufan’ın sessizliği, bir çığlık kadar gürültülüydü. Gözleri dolduğunda, felaketin yaklaştığını bilirdim. O, acıya alışmıştı; hayata küçük yaşta küsüp kalmıştı sanki. Ama sevgisi öyle derindi ki, varlığımı iliklerime kadar hissettirirdi. "İyiye dair bir tek sen kaldın," derken, yüreğindeki umudun kırıntılarını bana bırakırdı. Oysa o gün, ağlayışı farklıydı. Çaresizce bakışları, son kez vedalaştığını söylüyordu. Geri döndüğünde, aradan geçen zamanın ağırlığını omuzlarında taşıyordu. Ne çok şey değişmişti, ne çok şey aynı kalmıştı. Onun hikâyesi, bitmeyecekmiş gibi uzayan bir gece gibiydi; karanlıkta kaybolmuş, ama hâlâ ışığın peşinde.