Travma

Derin bir yaranın izlerini taşıyan bir kadın, gökyüzünden süzülen iki gözle yeniden aydınlanmanın eşiğine gelir. O gözler Çağatay’a aittir; acının gölgesinde filizlenen umudu, bir başkasının bakışında bulur. Bu hikâye, sadece bir aşkın değil, kaybolmuş benliğin peşine düşen bir ruhun da yolculuğu. Her satır, bir zamanlar soluk alıp verdiğim anların yankısı; ilk heyecanların, ilk düş kırıklıklarının, ilk zaferlerin izleriyle dolu. Okuyanlar, sayfalar arasında kendi yaralarını ararken belki de benimkileri bulacak. Her kelime, bir merhem gibi dokunacak yüreklere; fazla değil, tam da ihtiyaç duyulduğu kadar. Kendime inanmamı sağlayan, boynumdaki hayat ağacı kolyesinin sessiz tanıklığıdır. Artık durmak yok; çünkü hiçbir hikâye yarım kalmaya mahkûm değil.