Toplu Şiirler

Sohrab Sepehri’nin dizeleri, sessizliğin derinliklerinde kaybolan bir yolcunun izlerini sürüyor. Gece, yalnızlıkla örülü bir örtü gibi sararken, ayak sesleri karanlığın içinde eriyor. Her dize, bir kapının aralanmasını bekleyen umutla dolu; duvarlar ise iç içe geçmiş, çıkışı olmayan bir labirenti andırıyor. Uzaklardan gelen bir ses, çağrısını fısıldasa da, gölgeler arasında kaybolan adımlar hiçbir gedik bulamıyor. Yeryüzünde süzülen her iz, varlığın kırılganlığını ve zamanın akışını hatırlatıyor. Sepehri’nin şiirleri, sessizliğin rengini ararken, insanın içindeki o gizli kapıları aralıyor. Sözcükler, birer ışık huzmesi gibi düşüyor sayfalara; her biri, karanlığın ortasında titreşen bir umut.