Tol

Murat Uyurkulak’ın *Tol*’u, bir aynanın kırık parçaları arasında sıkışıp kalan bir adamın hikâyesini anlatıyor. Sol gözü hep o boşluğa takılan, diğer yarısıysa unutmaya çalışan birinin; günlerini aynı sokaklarda, aynı meyhanelerde, aynı umutsuz döngüde tüketen birinin sesi bu. Hayat, ona göre, eksik bir fotoğraf albümü gibi: yarım kalan anılarla dolu, tamamlanmaya cesareti olmayan bir geçmiş. Ta ki eline bir tabanca alıp son kutucuğu da karalayana dek. Roman, bir trenin penceresinden akıp giden Türkiye’yi gösteriyor; İstanbul’dan Diyarbakır’a uzanan yolda, yarım asrın acılarına ezilenlerin gözünden bakıyor. Umutla umutsuzluğun, onurla alçaklığın, hafızayla unutuşun arasında kalan bir ülkenin hikâyesi bu. Üzerinden dumanlar tüten topraklarda, devrim ateşinin hâlâ yanıp yanmadığını soruyor. *Tol*, sadece bir anlatı değil, bir hesaplaşma; geçmişin gölgelerinden sıyrılıp bugüne tutulan bir ayna.