Tevafuk

Karanlığın içinde kaybolmuş bir yürek düşünün; ne ışığın sesini duyan ne de gölgelerin dilinden anlayan. Güneşin yokluğunda büyüyen bir yalnızlık, avuçlarında eriyip giden sözcükler, dudaklarında donup kalan cümleler... Zaman, bir kuyunun dibinde takılıp kalmış gibidir; ne ilerler ne de geçmişe dönmenin yolunu gösterir. Her şey tanıdık ama hiçbir şey anlamlı değildir artık. Bilinenler unutulmuş, dünyaya adım atılmamışçasına yabancılaşılmıştır. Yine de bir umut kıpırtısı vardır içinde; belki bir kervanın gelişini bekleyen, belki de rüyalarının sırrını çözmek isteyen bir umut. Masumiyetin kaybolduğu, ama inancın sönmediği bir bekleyiş... Duvarlar ezberlenmiş, karanlıklar benimsenmiş olsa da eller tutunacak dal arar durur. Kuyunun dibinde, yalnızlığın ağırlığı altında, bir ses fısıldar: "Yusuf’un rüyalarını yorumladığı gibi, belki bir gün benimkiler de aydınlanır.