Ters Köşe Hikayeler

Gitarın ince teli sisin içinde kaybolur gibi oluyordu. Göz gözü görmez bir pus, adım adım yaklaşan gölgeleri yutuyordu sanki. 1937’de Guernica’nın toz duman içinde kalan sokaklarında bombaların altında kalan bir çocuk, Nagasaki’nin küllerinden doğrulmuş başka bir çocukla el ele, mezar taşlarının önünde durdu. Ardından sıra sıra gelenler: Amazon ormanlarının unutulmuş bir kabile üyesi, Etiyopya’nın kurak topraklarından kopup gelen bir kadın, Kamboçya’nın sessizliğine gömülmüş bir ihtiyar... Hepsi, sisin arasından beliren uzun saçlı adamın gitar nağmelerine eşlik ediyordu. "Düşün bir kere, bütün insanlar bu dünyayı paylaşsa," diyordu şarkısında. "Beni hayalperest sanabilirsin, ama yalnız değilim. Umut ederim bir gün sen de aramıza katılırsın ve dünya tek bir beden gibi nefes alır." Tunç Şanad’ın kaleminden çıkan *Ters Köşe Hikayeler*, Bodrum’un tuz kokulu rüzgârından esinlenerek yazılmış öykülerden.