Ters Ayin

Kırık bir yalnızlığın içinde buldu kendini; zamanın ötesinden kopup gelen, ağır aksak bir düşüş gibi. Kozasından erken sıyrılmıştı sanki, üşüyen bir beden, donmuş bir ruh. Her şey çoktan bitmişti belki de, ama o farkına bile varmadan sürüklenip durdu. Sessizlik, yalnızca sessizliğin yankısıydı artık. Karanlıkta kaybolmuş bir ses gibi, ne başlangıcı ne de sonu olan bir döngüde savruldu. Tersine dönmüş bir ayin misali, hayatın kendisiydi ona ihanet eden.