Terörizme Karşı

Şiddet, tarih boyunca medeniyetlerin gölgesinde var oldu; güç ve kontrol hırsı, insanlığı her dönemde esir aldı. Bugün ise bu karanlık, daha da derinleşiyor: açlık, yoksulluk, baskı, savaşlar ve kör inançlar, toplumları içten içe kemiriyor. Bu koşullar, korkunun ve umutsuzluğun beslendiği zemini oluşturuyor; Hitler’den IŞİD’e uzanan bir zincirin halkaları, aslında aynı acının farklı yüzleri. İnsanlık, anlam arayışını yitirdikçe boşluk büyüyor; ya kayıtsızlığa teslim oluyor ya da öfkeye dönüşüyor. Gerçek çözüm, bu kısır döngüyü kırmakta. İnsan onurunu hiçe sayan her türlü aşağılanmaya, eşitsizliğe ve sefalete karşı durmak, terörün kökünü kurutmanın tek yolu. Ancak herkesin temel haklarına saygı duyulan, adil ve özgür bir dünyada şiddet, yerini yaşama sevincine bırakabilir. Demokrasi, sadece bir yönetim biçimi değil; insanın varoluşunu koruyan bir kalkan olmalı.