Televizyon

Jacques Lacan’ın *Televizyon*’unda, sıradan bir azizin gizemli varlığı, görünenin ardındaki asıl gerçeği sorgulatır. Sessizliğiyle dikkat çekmeyen, hatta fark edilmeyen bu figür, merhametin ötesinde bir işlev üstlenir: insanın bilinçdışında kaybolmuş arzusunu ayna gibi yansıtan, iğrenç bulduğu ama kaçamadığı bir neden olarak. Aziz, kendini sunarken aslında özneyi kendi pisliğiyle yüzleştirir; bu da izleyiciyi, özellikle de ekran başındakileri, gülünç bir aydınlanmayla baş başa bırakır. Zevkin ve anlamın kesiştiği noktada, azizin varlığı bir yadsımadır; onu izleyenler için eğlenceli, hatta alaycı bir ayna. Ne kadar çok aziz varsa, o kadar çok gülünçlük ortaya çıkar. Lacan, bu ironik durumu, kapitalizmin söylemini bile altüst edecek bir çıkış noktası olarak sunar: arzunun kirli yüzüyle yüzleşmek, belki de tek gerçek kurtuluştur.