Telef

Ağabeyinin yirmi yıl önce gözaltında kayboluşunun ardından, aranan her kapı sessizliğe açıldı. Ne "var" demek mümkün, ne de "yok" demek cesaret ister. Kayıp, zamanın dilini bozar; geçmiş hep şimdide asılı kalır. Kuruyan ekmekler, solan gökyüzü, çiçeksiz saksılar... Her cumartesi yeniden hatırlanan, hiç unutulmayan genç ölümler. Attilâ Şenkon, yangınların gölgesinde, karanlığın uğultusunu dinletiyor. Gecenin ortasında bir kelebeğin yumuşaklığı, acının kesik kesik nefesi. Telef, kaybın ağıdı; bitmeyen gecenin, dönmeyenlerin, sızının romanı.